Great Spirit

I encounter her in the night.
It is dark, but not dim.
And I hear the pulses of all things
with roots, legs, wings and fins.
My breath tallies its own rhythm.
No regrets: if you are alive, you should live.

~*~*~*~*~*~*~*~

Ik ontmoet haar in de nacht.
Het is donker, maar niet duister.
En ik hoor de frequentie van alle dingen
met wortels, poten, vleugels en vinnen.
Mijn ademhaling strookt haar eigen ritme.
Er is geen spijt. als je leeft, moet je leven.

© Muriel Van Peteghem, mei 2016

Zorgeloos

Ik kwam dichtbij zorgeloos soezen
Toen het niet in jouw bed was / dat ik lag
dat ik dacht
hoewel ik verlangde naar jouw avontuur
met mij
ik in jouw koffer door de douane
gesmokkeld als drugs

We kwamen dichtbij zorgeloos zoenen
toen we niet dachten aan de toekomst
maar alleen aan het moment
dat ik lach / mijn lippen
en af en toe de tand des tijds
die kietelde
onvermijdelijk

© Muriel Van Peteghem, 27 januari 2005

Neptune punching you in the face

Neptune punching you in the face

© Muriel Van Peteghem

Blue, blue and blue and everything in between. Longing for Neptune I entered a murmuration of starlings. “We’ve expanded our potential, beyond our ability to deal with it”, the hazy astrologer said. “Luckily Neptune takes you places you have to go.”

Don’t think him. Never go looking for him, he won’t there. Besides, that which can be imagined need never be lost.

 

Lot

En wat als je begrepen hebt
hoe het ervoor staat met je
condition humaine. Mijn ziel
zit vast in dit sterf’lijk lichaam.

De accu van de laptop is bijna leeg
voor de laatste keer.
Ik ben nog niet klaar voor
de shutdown.

Dan zie je licht stralen uit
chakra’s en andere lichaamsholtes.
Ik vecht niet meer tegen lillende delen.
Ze zijn tijdelijk, net als al het andere, futiel.

Geen levenseindekliniek die je helpt als je
in het huwelijk getreden met Cheiron –
half man, half paard, de mond gesnoerd
pijlen giftig breekt.

Ik vertrouw soms op de essentie
en als ik daar ben,
achter de veelheid van feiten
weet ik weer waar verlangen toe dient.

© Muriel Van Peteghem, 19 januari, gerijpt tot 8 april 2015

Mercurius

Een voor een komen ze terug, lussen in tijd en mannen in de ruimte. In de week dat Roger Hanin overleed, huilde ik weer een beetje. Om jou. Parijs zal nooit meer hetzelfde zijn. Niemand die meer weet ‘que tu étais mon Navarro’, gelinkt door het getal dat alles aan elkaar verbindt en dat jij je moeder verloor in hetzelfde gewricht als ik mijn vertrouwen.

Herinneringen zoemen als gonzende stemmen, een klok likt langzaam de tijd en de verwarming smelt. En terwijl Mitterand nog altijd herinnerd wordt met een bibliotheek en een dochter die niet in de boeken stond, is er voor mij verder niets meer. Dan de belofte dat Engelen luisteren. En dat grafrechten betaald worden door iemand. En er een god is die blij is dat zijn naam niet genoemd wordt.

Mercurius

© Muriel Van Peteghem

En ik erfde eindelijk van mijn vader de eigenschappen van Hermes. Veel te laat. Ook deze week. Ik heb er lang op gewacht, zonder te weten. Mijn vader had het gelijk over dieven, maar de vleugels op mijn hoofd klapperden. Voor mij gaat het om behendigheid. En natuurlijk begeleidde hij de tot dan nog dolende zielen. Wat heerlijk om de uitverkorene te zijn die mag reizen tussen 3 werelden. Al ben je nergens veilig als je het vuur steelt.

Is het een schrale troost dat ik met hem kon communiceren? Ja! De eerste in lange tijd die zei dat ik aan hem deed denken. En dat ik lief was, op dat moment nog niet bekend. Lange tijd keek ik in de ontspiegeling. Moeilijk om dan te weten wie je bent. Als de kaarten verkeerd geschud zijn en de nieuwe maan een jeugd op zich laat wachten. De elementaire deeltjes zijn er. Alleen is het nog niet zeker of ik wel genoeg ruimte inneem.