Op reis naar binnen – 2017

Zij is alle wegen. Onder al onze voeten draagt zij. Altijd. Ik verlies mijn gedachten in de stroom van vele. De laatste dag voor de reis start. 

Alcohol op de ladder. Het gaat me allemaal mijn hoofd te boven: geweien, kronen, mijters en toppen van kerken, die reiken tot in de hemel. Soms met draak. Soms tanden van wolven. 

Tegen mijn zin beland ik in een bordeel. De raamopeningen en nissen van kathedralen veranderen voor mijn neus in vagina’s. Handen en monden en demonische gargoyles proberen mij naar binnen te zuigen. 

Alles is al gebeurd. Ik weet niet wat ik moet doen. ‘Dan ben je er bijna’, stelt de mannenstem mij gerust. Je bent op weg. Bijna een boom die zijn eigen zonlicht vangt. Toch zit ik nog gevangen in een kubistisch schilderij. 

Alles doet pijn. Wel weet ik nu weet ik weer wat schietspoelen zijn. De achterkant van mijzelf schittert voor even het hardst. 

© Muriel Van Peteghem, 25 februari 2017

Great Spirit

I encounter her in the night.
It is dark, but not dim.
And I hear the pulses of all things
with roots, legs, wings and fins.
My breath tallies its own rhythm.
No regrets: if you are alive, you should live.

~*~*~*~*~*~*~*~

Ik ontmoet haar in de nacht.
Het is donker, maar niet duister.
En ik hoor de frequentie van alle dingen
met wortels, poten, vleugels en vinnen.
Mijn ademhaling strookt haar eigen ritme.
Er is geen spijt. als je leeft, moet je leven.

© Muriel Van Peteghem, mei 2016

Zorgeloos

Ik kwam dichtbij zorgeloos soezen
Toen het niet in jouw bed was / dat ik lag
dat ik dacht
hoewel ik verlangde naar jouw avontuur
met mij
ik in jouw koffer door de douane
gesmokkeld als drugs

We kwamen dichtbij zorgeloos zoenen
toen we niet dachten aan de toekomst
maar alleen aan het moment
dat ik lach / mijn lippen
en af en toe de tand des tijds
die kietelde
onvermijdelijk

© Muriel Van Peteghem, 27 januari 2005

Neptune punching you in the face

Neptune punching you in the face

© Muriel Van Peteghem

Blue, blue and blue and everything in between. Longing for Neptune I entered a murmuration of starlings. “We’ve expanded our potential, beyond our ability to deal with it”, the hazy astrologer said. “Luckily Neptune takes you places you have to go.”

Don’t think him. Never go looking for him, he won’t there. Besides, that which can be imagined need never be lost.

 

Lot

En wat als je begrepen hebt
hoe het ervoor staat met je
condition humaine. Mijn ziel
zit vast in dit sterf’lijk lichaam.

De accu van de laptop is bijna leeg
voor de laatste keer.
Ik ben nog niet klaar voor
de shutdown.

Dan zie je licht stralen uit
chakra’s en andere lichaamsholtes.
Ik vecht niet meer tegen lillende delen.
Ze zijn tijdelijk, net als al het andere, futiel.

Geen levenseindekliniek die je helpt als je
in het huwelijk getreden met Cheiron –
half man, half paard, de mond gesnoerd
pijlen giftig breekt.

Ik vertrouw soms op de essentie
en als ik daar ben,
achter de veelheid van feiten
weet ik weer waar verlangen toe dient.

© Muriel Van Peteghem, 19 januari, gerijpt tot 8 april 2015