Tagarchief: Amsterdam

Wandhoop

Het is mei. Het is koud. Het geld is op. Het is nog nooit gezegd. Zeker niet door mij.

Gelukkig ondersteunt Django Reinhardt mijn gemoed met onvervalste zigeunerdeuntjes. De bohémien in mij voelt zich herkend. Mijn ziel is vrij. Ze vliegt regelmatig naar hoge hoogten. Suizend door de dampkring. Alleen is de ziel vrij. Mijn lichaam is gevangen in dit lichaam.
 
Achter deze ogen, in deze kamer, in dit huis, vier hoog zonder uitzicht op de straat. Samen alleen in deze stad, met inmiddels Napolitaanse vuilophopingen. Met katten van wie ik beklemmend veel houd, zoveel dat ik nooit langer dan twee weken weg kan. Om mijn lichaam te laten zwerven met mijn ziel. Door Europa bijvoorbeeld. Wat is wijsheid?
 

 

Leven van een schrijver

Ik staar naar lege asbakken. Ik poets mijn tanden nog niet. Ik snijd kaas voor een tosti. Ik hang de was op. Ik bel het UWV. Ik stop 2 kussens vol met huisstofmijt in de wasmachine. Ik giet de halve fles rosé die al 2 weken buiten de koelkast staat door het afvoergaatje. Zonde. Ik drink het laatste slokje zelf. Ik overdenk mijn aanvaring met een hooligan in de race voor Zweedse gehaktballetjes bij de IKEA. Ik mijmer over de vloer poetsen met water en zeep. Voor het eerst sinds het tweede kwartaal van 2009.

Ik ben schrijver. In hart en nieren. Dat zie je niet aan de buitenkant.

Lente-opmaat

Ken je dat gevoel? Een zwangere lucht. Je ziet dat het blauw van de hemel naar aquamarijn neigt. Niemand zegt nog wat. Maar jij ruikt het. Jij hoort vogels wijsjes fluiten van lang geleden. Ook merk je op dat insecten hun bezoekjes aan de stampers van bloemen plannen. Het heeft iets van een samenzwering. Het KNMI heeft nog niets bevestigd. Piet Paulusma houdt zijn lippen op elkaar. Je twijfelt, maar dan zie je de eerste krokussen geel zijn en lammetjes gretig lurken en naar jou met hun staartjes zwaaien… het is lente!

Eerst minuutjes.
in de vroege morgen
dat ik draaiend
wakker word
tussen gekreukelde lakens

Beton voor bomen. Gelukkig
komen er steeds
kleine vogeltjes
in onze dromen voor
ik bijt op alles

Kleine kwartiertjes.
van zwoele lucht
marineert mijn huid
in de druppels dauw
vind ik mijn mijmeringen

Weer lacht gras wispelturig
terug. Super geconcentreerd.
Kuikentjes duwen tuinhekjes open en
vlinders laten hun cirkels achter.
In het klapwiekend gepeins

voel ik dat de stad weer van mij is