Tagarchief: familiefluisteringen

Vandaag nog zult gij met Mij zijn in het paradijs

 
Op de eerste dag van de week
precies 7 dagen nadat ik Hem voor het laatst zag
gingen zij zeer vroeg en zagen de stilte
opgekruld en koud, nog geen welriekende kruiden/balsem
Berichten komen niet aan, leven lijkt. bevroren
 
Weggerolde steen, niemand begrijpt de derde dag
Hoort gij mijn stem?
Terwijl zij niet wisten wat ervan te denken, leggen wij ons neer
aan weerszijden van zijn aangezicht
In de donkerte vormen wij gedrieën een kaarsje dat brandt
 
Zusters worden niet begrepen als zij zich scharen
Ieder voor zich leert het leven eens te meer  
Vader, vergeef mij, want ik weet niet wat ik doe
met deze twijfel in mijn hart
dicht bij u
In memoriam: Aimé, Pasen, 15 april 2001. Uit de serie Familiefluisteringen.
 
 

Wees gegroet

als alle vragen verwoord worden
weigert een oude vrouw het antwoordapparaat in beide oren
wolkjes in de melk zijn wit als altijd
stotterend, vullen we formulieren in

als de handtekeningen eenmaal gezet zijn
is het verleden verdwenen
uit ether en vizier
besnuffelen we snuisterijen die weer

alle kruisjes die we slaan, weesgegroetjes ten spijt.
ik sta hier al lang
te kijken van de kant naar de middenweg
even lijkt het alsof dakvogels hoger vliegen

lange bomen fluisteren door bladeren heen
de topjes kietelen vaak voeten van engelen
even lijkt het alsof jullie dromen langs suizen
geworteld, worstel niet meer

~ voor ‘Maurice’

© Muriel Van Peteghem