Tagarchief: hartzakje

Smijt de ajuinen buiten

Een ui heeft vaak baat bij dubbellaags wc-papier. En zwart en de zon die dit keer onder de indruk is van volle maan. Van binnen voelt het alsof gieters twee aan twee opwellen, ver van Vlaamse velden. Ik zit in gebouwen vol mensen, in huizen met muren. Weer een man die de andere kant opkijkt dan naar binnen. Achter glas.

Kleine woordjes fluisteren. Ik maak genoeg mee: ik begraaf mijn droevenis naast gras waarop het lammetje dat niet weet dat het een worstje wordt – loopt. Ik hang mijn hart op aan het kapstokje in de gang. Ik weet niets van seks of kroegbargoens. Mag ik niet schreeuwen dat het voor mij bestemd is?

En dat iedereen juicht om de eerste lentezon, terwijl jij slaapt achter gordijnen met spocht. Misschien wel niet allleen. Ik wijs op mijn borstkas die een ton in duigen is. Omdat de wereld nog gewoon doordraait, waar levers schampen en darmen weer kilometers lang zijn. Omdat er een kans is dat babies geboren worden in trio’s.

Omdat ik het ook niet weet of een wijf over jouw delen praat, omdat jij dat zei of zij gezegd heeft. Of gevoeld. Omdat ik weet dat ik de liefde opeis die van mij is, zie ik dat lieveheersbeestjes sterven op mijn balkon. Omringd door lijnen naar het midden. Terwijl de thymusklier galstenen spuugt, zie jij vreugde op de bodem van een vaas.

Laat mij het fileermes zijn dat de huid afpelt voor onderonsjes als kringgesprek. Je kon niet meer wachten tot het galgenmaal. Voor altijd de veertig dagen-tijd als laatste herinnering. Kleine visjes zingen een wijsje in mijn hoofd: spiegelingen in de bubbels uit de zuurstoftank. Op mijn lijstje staat ook de vraag: Waar zijn de ajuinen van je vader?

Op het vinkentouw

Ik zit onder de douche,
het water wil wat zeggen.
Geen sappige verhalen
van een jongen en een meisje
die elkaar eens tegenkwamen
 
Al kende ze zichzelf
zoetjes aan maar al te goed.
Het is alleen haar pijn
Ze was nog maar een meisje
op de dag van Valentijn
 
Tegen een onzichtbare vijand
vocht de jongen dapper weer,
zoals hij gewend was
Ook hij staat dan op
het schoolplein, van de eerste klas
 
En nu na al die tijd…
Ze zijn niet meer alleen,
staan zij als man en vrouw.
Wel zitten zij te wiebelen
op het vinkentouw
Heel zachtjes fluistert zij
Ik hou toch wel van jou


Valentijnsdag 2012

Zondag in februari

Show don’t tell
Een zondagmorgen in februari
Simon & Garfunkel met de klok mee
Rode besjes en ananas compenseren elkaar
Een blauwe badjas en Heinekensokken in de kleuren van bier
Koffie en zelfgebakken brood kietelen de organen
Geen katten, geen kater en behoefte aan seks onder de huid
Dan maar huis-aan-huis-blaadjes lezen
En in woorden zeggen dat er water vloeit onder de brug

I love Leo

Ook ik heb meestal geen idee wat ik doe. Vandaag hou ik van Leo. Zielsveel. Je ziet me zelfs een klein beetje door zijn tekening heen schijnen. Er zit een geheim in alles wat je ziet. Ik zit op de bodem van Leo’s glas. Klaar om gedronken te worden.

Vandaag voor het laatst te bezichtigen. Leo Vroman.